Spis treści
W niemieckiej Teil I pole B oznacza datę pierwszej rejestracji, E — VIN, a C.1 — dane posiadacza dokumentu. Nie są to automatycznie rok produkcji, dowód własności ani informacje, które zawsze trzeba ponownie tłumaczyć. Ten poradnik pomaga odczytać oznaczenia, porównać dokumenty i ustalić, kiedy potrzebny jest przekład krajowych adnotacji.
Zulassungsbescheinigung Teil I jest określana jako Fahrzeugschein. Teil II to dokument nazywany Fahrzeugbrief. Obie części dotyczą rejestracji, ale mają inny układ i zakres danych. Nie traktuj Teil II jako trzeciego, osobnego „dokumentu własności” oprócz Briefu. Role i starsze nazwy wyjaśnia poradnik o niemieckim Briefie.
Poniższe oznaczenia dotyczą współczesnej Teil I i wynikają z załącznika 6 do niemieckiej FZV. Starszy Fahrzeugschein może mieć inny układ. Przy oglądaniu skanu sprawdź tytuł dokumentu i obie strony, zamiast dobierać opis wyłącznie po kolorze papieru.
| Pole | Co oznacza | Czego z nim nie utożsamiać |
|---|---|---|
| A | Numer rejestracyjny | Nie jest numerem VIN ani numerem blankietu. |
| B | Data pierwszej rejestracji pojazdu | Nie jest automatycznie datą produkcji. |
| I | Data dotycząca bieżącej rejestracji/dokumentu | Nie zastępuje daty pierwszej rejestracji z B. |
| E | Numer identyfikacyjny pojazdu — VIN | Nie poprawia się go w przekładzie według faktury lub innego skanu. |
VIN porównaj z Teil II, dokumentem zakupu i oznaczeniem na pojeździe. Jeśli choć jeden znak się różni, wyjaśnij źródło rozbieżności. Tłumaczenie ma odzwierciedlać dokument, a nie samodzielnie rozstrzygać, która wersja numeru jest prawidłowa. Sama zgodność numerów też nie poświadcza autentyczności całego kompletu.
C.1 zawiera dane posiadacza: nazwę lub nazwisko, imię oraz adres. Wzór ma też informację C.4c wskazującą, że posiadacz dokumentu nie jest w nim wykazywany jako właściciel pojazdu. Dlatego osoby z C.1 nie należy automatycznie wpisywać w tłumaczeniu jako właściciela ani uznawać jej za jedynego możliwego sprzedawcę.
Prawo nabycia wykazuje odpowiedni dokument transakcji. Różnica między danymi w dowodzie a sprzedawcą wymaga rozpoznania konkretnej sytuacji, z uwzględnieniem wyjątków § 4 ust. 5 polskiego rozporządzenia. Nie oznacza automatycznie obowiązku zdobycia wszystkich historycznych umów w każdym imporcie.
F.1 to technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita, a F.2 — maksymalna masa dopuszczona w państwie rejestracji. Te wartości mogą się różnić i żadnej z nich nie należy opisywać po prostu jako „masy własnej”. Pole G dotyczy masy pojazdu w stanie gotowym do jazdy, określanej w niemieckim wzorze jako Leermasse.
Przepisz wartości i jednostki z właściwego pola. Nie wyliczaj brakującej wartości przez odejmowanie innych mas ani nie zastępuj danych informacją z katalogu modelu. Jeżeli urząd lub diagnosta potrzebuje uzupełnienia danych technicznych, przekład nie stanowi samodzielnego źródła tych danych.
P.1 oznacza pojemność w cm³, P.2 moc znamionową w kW, P.4 prędkość obrotową, a P.3 rodzaj paliwa lub źródło energii. Liczby z P.2 nie należy bez oznaczenia przedstawiać jako liczby koni mechanicznych. Przy napędzie elektrycznym lub mieszanym nie dopisuj pojemności albo rodzaju paliwa tylko na podstawie nazwy wersji modelu.
Pole K obejmuje numer homologacji typu WE albo niemieckiego ABE. Sam wpis K nie oznacza więc w każdym przypadku unijnej homologacji całego pojazdu. Pole 14 opisuje krajową klasę emisji, 14.1 zawiera odpowiedni kod, a V.7 dotyczy CO₂ w g/km. V.7 nie jest nazwą normy Euro. Nie zamieniaj automatycznie każdego kodu z tych rubryk na Euro 5 lub Euro 6.
W polu 22 znajdują się uwagi i wyjątki. Mogą występować zapisy o dopuszczonych zmianach, wyposażeniu lub warunkach eksploatacji. Odczytaj również urzędowe wpisy na odwrocie. Oznaczenie następnego HU nie jest tym samym co pełny raport z konkretnego badania; wynik i termin należy porównać z otrzymanym raportem.
Nie pomijaj uwagi tylko dlatego, że znajduje się poza główną tabelą. Jednocześnie nie wyciągaj z pojedynczego skrótu wniosku o całej historii auta. Osobno sprawdza się raport HU/TÜV i jego rolę przy polskiej rejestracji.
Nie ma ogólnego obowiązku przekładu całej Teil I tylko dlatego, że wydano ją po niemiecku. § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji przewiduje zwolnienie dla dowodu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego. W razie wątpliwości organ może wymagać przekładu krajowych danych i informacji, których kodów nie określono w załączniku I do dyrektywy 1999/37/WE.
Inaczej kwalifikuje się osobną umowę, fakturę albo zaświadczenie dołączane do wniosku. Jeżeli wymagany jest przekład, § 5 ust. 1 wskazuje tłumacza przysięgłego oraz pozostałe dopuszczone podmioty. Zrozumienie kodów nie zastępuje wymaganego przekładu załącznika, ale też nie tworzy obowiązku zamawiania zbędnych tłumaczeń. Zestaw dokumentów omawia poradnik: jakie dokumenty z Niemiec trzeba przetłumaczyć.
Prześlij pełne, czytelne strony Teil I i Teil II, dokument zakupu i wszystkie dodatkowe wpisy. Dołącz żądanie urzędu, jeżeli dotyczy konkretnej adnotacji. Nie odrywaj zabezpieczeń dokumentu dla wykonania zdjęcia i nie usuwaj stempla ze skanu. Poprawienie błędów w źródle wymaga właściwej procedury u wystawcy.
Cennik tłumaczeń samochodowych wymienia niemiecką Teil I, Teil II oraz umowę lub fakturę osobno, po 60 zł netto. Nie jest to automatyczny obowiązkowy pakiet trzech przekładów. Zakres i cenę ustala się według rzeczywiście potrzebnych dokumentów. Usługę opisuje oferta tłumaczenia niemieckich dokumentów samochodowych, a skany możesz przekazać przez system zamówień tłumaczeń. Termin i formę odbioru potwierdź przed realizacją; sam przekład nie gwarantuje rejestracji.
Nie. Jest datą pierwszej rejestracji. Nie należy na tej podstawie dopisywać niepotwierdzonej daty produkcji.
Nie wynika to z samej rubryki. Dowód rejestracyjny i dokument nabycia pełnią odrębne funkcje.
Nie. Dotyczą maksymalnych mas całkowitych; pole G opisuje odrębną informację o masie pojazdu.
Nie. Należy uwzględnić zwolnienie z § 5 i ewentualne wymaganie przekładu krajowych informacji. Osobne załączniki ocenia się oddzielnie.
